Witamy na stronie

luteranie-zary.pl

Zapraszamy!

-

-

Dzisiejsze miasto Żary
(do 1945 r. - Sorau,
później krótko - Żóraw)
jest 40-tysięczną miejscowością
w polskiej części Łużyc,
rozciągających się od Bogatyni po Gubin.
Nazywane bywa stolicą polskich Łużyc.

Na terenie miasta stwierdzono
ciągłość osadniczą
od czasów prehistorycznych.
Nazwa miasta prawdopodobnie
pochodzi od pojawiającej się
już w 1007 r.
w Kronice Thietmara nazwy Zara.
Początkowo osada targowa
swój rozwój
zawdzięczała traktowi solnemu
prowadzącemu
z Lipska do Wrocławia.
Obok osady, pośród bagien,
wzniesiono gród.
W oparciu o te dwa ośrodki
staraniem
Allbrechta von Dewina (ok.1260 r.)
lokowano tu miasto
na prawie magdeburskim.
Wkrótce objęło ono swym zasięgiem
również osadę założona
przez franciszkanów w 1274 r.
Idee ks. Marcina Lutra
dotarły tu w 1520 r.
i trafiły na bardzo podatny grunt.
Szczególnie chętnie nową myśl
przyjmowali liczni tutaj
Serbowie Łużyccy.
Dlatego już w 1548 r.
ks. Mikławš Jakubica
przetłumaczył Nowy Testament
na żarski dialekt języka łużyckiego.
W odróżnieniu od Śląska,
który dostał się pod panowanie
arcykatolickich Habsburgów,
nad Żarami obejmowali zwierzchnictwo
kolejno:
Piastowie śląscy (do 1364 r.),
królowie czescy (do 1635 r.),
elektorowie sascy (do 1815 r.)
oraz władcy Prus.
Luteranizm mógł być
wyznawany bezproblemowo.
Z tych względów od 1539 r.,
gdy Saksonia przyjęła luteranizm
za główne wyznanie,
do 1945 r. ewangelicyzm był tutaj
zawsze wyznaniem dominującym.

Ponieważ protestancki okręg żarski
sąsiadował ze Śląskiem,
działały tu kościoły graniczne,
pozwalające kultywować wiarę
kilku pokoleniom śląskich ewangelików.
Przez kilka wieków
przewaga wyznania ewangelickiego
była na tym terenie przytłaczająca.
W 1939 r. jedynie 6,2% mieszkańców
powiatu żarskiego
było wyznania rzymskokatolickiego.

Ostatnia niemiecka konfirmacja odbyła
się dn. 4 czerwca 1950 r.,
a nabożeństwo w Wigilię tegoż roku.
Dn. 2 stycznia 1951 r.
przeprowadzono akcję wysiedlenia
pozostałej jeszcze grupy Niemców
z terenu Żar.
Kościoły ewangelickie zajęli katolicy.
Wyjątkiem pozostał kościół na Zatorzu
(d. Seifersdorf, łuż. Šyborśice),
użytkowany przez ewangelików,
po 1945 r. także polskich.

-

Strona istnieje od 2 VIII 2005